(Mlm Mansoor)
‘இலங்கையில் எந்தவொரு நேரத்திலும், எதுவும் நிகழலாம்’ என்ற நிச்சயமற்ற ஒரு சூழலில் ஆரம்பமாகியிருக்கும் அநுரகுமாரவின் எஞ்சிய மூன்றாண்டு பதவிக் காலம்!
இலங்கை அரசியலும், சமூகமும் கொந்தளிப்புக்கள் சூழ்ந்த ஒரு கால கட்டத்துக்குள் பிரவேசித்திருக்கும் சூழலில் ஜனாதிபதி அநுரகுமார திசாநாயக்கவின் பதவியேற்பின் இரண்டாவது ஆண்டு நிறைவு கடந்த வாரம் நினைவு கூரப்பட்டது.
ஜனாதிபதியையும், அரசாங்கத்தையும் இலக்கு வைத்து இன்று இலங்கையில் பாரம்பரிய அரசியல் கட்சிகளினாலும், அதிலும் பார்க்க முக்கியமாக சிங்கள-பௌத்த தீவிரவாத தரப்புக்களாலும் கட்டமைக்கப்பட்டு வரும் எதிர்ப்பின் பின்னணியில் நோக்கும் பொழுது, அவருடைய எஞ்சியிருக்கும் மூன்று வருட பதவிக் காலம் பல வழிகளில் நிர்ணயகரமானதாகவும், எந்தவொரு நேரத்திலும் வன்முறை வெடிக்கக் கூடிய ஆபத்தைக் கொண்டதாகவும், குறிப்பாக, திட்டமிட்ட விதத்தில் சிறுபான்மை சமூகங்களுடன் வலிந்து மோதல்கள் உருவாக்கப்படக் கூடிய சாத்தியப்பாடுகளைக் கொண்டதாகவும் இருந்து வர முடியும் என்பதை அனுமானிக்கலாம்.
1978 முதல் இலங்கையில் நிறைவேற்று ஜனாதிபதி பதவியை வகித்து வந்திருக்கும் மற்றைய எண்மருடன் ஒப்பிடும் பொழுது பல வழிகளில் அநுரகுமார ஒரு சில தனித்துவப் பண்புகளைக் கொண்டவராக இருந்து வருகின்றார். அவர் சார்ந்திருக்கும் கட்சி மற்றும் அவரது சமூகப் பின்புலம் என்பனவே அதற்கான காரணம்.
‘நமது அரச தலைவர்/ ஜனாதிபதி இப்படித் தான் இருக்க வேண்டும்’ என்ற விதத்தில் ஒரு சித்திரம் பலருடைய உள்ளங்களில் பதிந்து போயிருக்கிறது. ஜனாதிபதியும், அதேபோல அவருடைய அமைச்சரவையைச் சேர்ந்த அமைச்சர்கள் பலரும் பொதுப் புத்தி சார்ந்த அச்சித்திரத்தை குலைத்துப் போட்டுள்ளார்கள் என்பதே இங்குள்ள பிரச்சினை.
ஒரு விதத்தில் அதற்கான ஒரு எதிர்வினையாகவே “தாழ்ந்த சாதிக்காரன் ராஜாவாக வந்தால் அந்த நாடு ஒரு போதும் உருப்பட முடியாது” (சமந்தபத்த தேரர்), “இதுவரையில் மன்னர்களின் அனுசரணையுடன் இடம்பெற்று வந்த புனித தலதா வஸ்துக்களின் கண்காட்சி வரலாற்றில் முதல் தடவையாக இப்பொழுது அரசவை கோமாளியின் (அந்தரேயின்) அனுசரணையுடனும் இடம்பெறுகிறது” (கலகொடஅத்தே ஞானசார தேரர், ” பதவி மிகப் பெரியது; ஆனால், அநுரகுமார மிக மிகச் சிறிய ஆள்” (SJB எம்பி பிரசாத் சிரிவர்தன) போன்ற கருத்துக்கள் முன்வைக்கப்பட்டு வந்துள்ளன.
ஜேவிபி காரர்கள் தொடர்பாக கிட்டதட்ட ஐம்பது ஆண்டுகளாக சிங்கள சமூகத்தின் ஒரு பிரிவினருக்கு மத்தியில் – அதாவது, அதீத சாதி மேட்டிமை உணர்வைக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு மத்தியில் – நிலவி வரும் பொதுவான அபிப்பிராயத்தையே மேற்படி கூற்றுக்கள் பிரதிபலிக்கின்றன. ‘இழி குடிகளில் பிறந்து, சாப்பாட்டுக்கு வழியில்லாமல் திண்டாடியவர்கள். நன்றாக உண்டு உடுத்து வாழ்பவர்களை தீராத வன்மத்துடன் பார்ப்பது சகஜம்’ என்கிறார்கள் இவர்கள்.
ஜனாதிபதியையும் உள்ளிட்ட விதத்தில் அரசாங்கத்தின் உயர் மட்டத்தில் இருப்பவர்களில் பலருக்கு சரளமாக ஆங்கிலத்தில் உரையாட முடியாதிருப்பதற்கு அவர்களுடைய இந்த சமூகப் பின்புலமே முக்கிய காரணம் என்பது இந்தத் தரப்புக்களின் கருத்து. ஒரு விதத்தில் அது ஒரு கூட்டு தாழ்வுச்சிக்கலின் வெளிப்பாடு என்று சொல்லலாம். வலதுசாரி பிற்போக்கு சக்திகள் அத்தாழ்வுச்சிக்கலை உச்ச மட்டத்தில் தமக்குச் சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன.
“அறகலய சுதந்திரத்திற்கு பிற்பட்ட இலங்கை அரசியலின் ஒரு யுகத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது. ஆனால், ஒரு புதிய யுகம் உதயமாகாமலேயே அது நிகழ்ந்திருக்கிறது என்பது தான் இங்குள்ள துரதிர்ஷ்டம்” என்று சொன்னார் விக்டர் ஐவன்.
2024 தொடக்கம் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக அநுரகுமார அரசாங்கம் அந்தப் புதிய யுகத்தின் தோற்றத்துக்கான விதைகளை தூவி வந்திருக்கிறது எனச் சொல்வதில் தவறில்லை. அந்தப் பயணத்தில் அது பல பின்னடைவுகளையும், தற்காலிக தோல்விகளையும் சந்தித்திருந்தாலும் கூட, ஒரு புதிய அரசியல் கலாசாரத்தை எதிர்கொள்வதற்கு இலங்கை மக்களை உளவியல் ரீதியில் தயார்ப்படுத்தும் விதத்திலேயே அதன் பெரும்பாலான செயற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்பட்டு வந்துள்ளன.
குறிப்பாக சிங்கள பௌத்த மக்களுக்கு மத்தியில் வேரூன்றிக்கும் ராஜபக்ச திருவுரு வழிபாட்டை (Rajapaksa Cult) தகர்த்தெறிவதே அரசாங்கத்தின் முழு முதல் குறிக்கோளாக இருந்து வருகிறது. அதனுடன் இணைந்த விதத்தில் போர் வீரர் வழிபாட்டையும் (Ranawiru Cult) பலவீனப்படுத்துவது அவர்களுடைய நோக்கம்.
2025 மே 18 போர் வீரர் நினைவஞ்சலி நிகழ்வில் உரை நிகழ்த்திய ஜனாதிபதி போரில் ஈடுபட்ட இராணுவத்தினரை குறிப்பிடுவதற்காக ‘ரணவிரு’ என்ற சொல்லை வேண்டுமென்றே தவிர்த்து, ‘சிப்பாய்கள்’ என்ற சொல்லை பயன்படுத்தியிருந்தார் என்பதை இங்கு சுட்டிக் காட்ட வேண்டும்.
அச்சந்தர்ப்பத்தில் அது தொடர்பாக தெரிவிக்கப்பட்ட கடுமையான எதிர்ப்பின் போது ” இது ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு அல்ல; ஜேவிபி காரர்களின் DNA களிலிருந்து வரும் வன்மம் என்றும், அவர்கள் பெரும்பான்மை சிங்கள சமூகத்தை, சிங்கள பௌத்த ஸ்தாபனத்தை, சீருடையை (சிங்கள இராணுவத்தை) அந்த வன்மத்துடனேயே நோக்குகிறார்கள் என்றும் கூறப்பட்டது.
அதே வேளையில், இந்த அரசாங்கம் தமிழர்களையும், முஸ்லிம்களையும் மித மிஞ்சிய அளவில் அரவணைத்துச் செல்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டும் தொடர்ந்து முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றது.
‘ராஜபக்சகள் தேச பக்தர்கள் அல்ல; வெறும் ஊழல் மோசடி பேர்வழிகள், பல கோடிக் கணக்கான மக்கள் சொத்துக்களை கொள்ளையடித்தவர்கள்’ என்ற செய்தியை குறிப்பாக சிங்கள சமூகத்துக்கு அனுப்பி வைக்கும் விதத்திலேயே அரசாங்கத்தின் அனைத்து முயற்சிகளும் குவிமையப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.
‘ராஜபக்சக்களை சிங்கள வாக்காளர்கள் நிரந்தரமாக நிராகரித்து, ஒதுக்கும் ஒரு நாள் வர வேண்டும்’ என்பதே அரசாங்கத்தின் சார்பில் உத்திகளை வகுப்பவர்களின் அபிலாஷை. அப்படியான ஒரு நிலை தோன்றினால் மட்டுமே அரசியலிலிருந்து இனவாதத்தை அகற்றி, வாக்கு வேட்டைக்காக சிங்கள-பௌத்த கொடியை கையிலெடுக்கும் சந்தர்ப்பவாதிகளை முறியடிக்க முடியும் என்பதை அவர்கள் நன்கு அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள்.
இந்தப் பரீட்சார்த்தம் வெற்றியீட்ட முடியுமா என்பதை தீர்மானிக்கும் ஒரு சர்வஜன வாக்கெடுப்பாகவே 2029 ஜனாதிபதி தேர்தல் அமையும்.
2024 தேர்தல்களில் ராஜபக்சக்களை பிரதிநிதித்துவம் செய்த அணி கடும் தோல்வியையும், பின்னடைவையும் சந்தித்த போதிலும், அது மீண்டும் தனது வாக்கு வங்கியை பலப்படுத்தி, ஒரு அலையாக எழுச்சியடைவதற்கான வாய்ப்புக்கள் இல்லை என்று எவரும் அறுதியிட்டுக் கூற முடியாது.
ஏனெனில், 2024 இல் JVP/NPP வேட்பாளரை நோக்கி வந்த பல இலட்சக் கணக்கான வாக்குகள் ராஜபக்ச அணியிலிருந்து வந்தவை என்பதனை மறந்து விட முடியாது. ஜனாதிபதியையும் உள்ளிட்ட அரசாங்க தரப்பினருக்கு அது தெரியும்.
சட்டத்தின் ஆட்சி, ஜனநாயகம், நீதித் துறையின் சுயாதீனம் போன்ற சுலோகங்களை SJB யும், ஏனைய எதிர்க்கட்சிகளும் உரத்த குரலில் எழுப்பி வந்தாலும் கூட, எதிர்கால தேர்தல்களில் வாக்காளர்களை அணிதிரட்டுவதற்கு அந்த உப்புச் சப்பில்லாத சுலோகங்கள் துளியும் உதவப் போவதில்லை என்பதனை அவர்கள் நன்கு அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள்.
( ஒரு பாரிய பொருளாதார நெருக்கடி ஏற்பட்டாலே ஒழிய) விலைவாசி உயர்வு, வாழ்க்கைச் செலவு அதிகரிப்பு போன்ற பொருளாதார காரணிகள் கூட எதிர்க்கட்சிகளுக்கு பயன்படப் போவதில்லை. ஏனெனில், எதிர்கட்சியிலிருக்கும் பொழுது அரசியல்வாதிகள் விலைவாசி உயர்வு குறித்து முதலைக் கண்ணீர் வடிப்பதை இப்பொழுது மக்கள் சிறிதும் பொருட்படுத்துவதில்லை.
இலங்கை அரசியலை ‘அறகலயவுக்கு’ முன்னர் ( அ மு), அறகலயவுக்கு பின்னர் (அ பி) என ஒன்றுடன் ஒன்று திட்டவட்டமான விதத்திலான வேறுபாடுகளைக் கொண்ட இரு வேறு கால கட்டங்களாக பிரித்து நோக்குவதற்கூடாக மட்டுமே நாட்டில் இன்று நிலவி வரும் பெருமளவுக்கு குழப்பகரமான அரசியல் சூழ்நிலை குறித்த ஒரு தெளிவைப் பெற்றுக் கொள்ள முடியும்.
ஆனால், எதிர்க்கட்சிகளும், சிறுபான்மை கட்சிகள் கூட்டணியும் அ மு அரசியலை, அரசியல் கலாசாரத்தை மட்டுமே கணக்கில் எடுத்து, வியூகங்களை வகித்து வருவது தான் இங்குள்ள பிரச்சினை.
சரியாக சொல்லப் போனால் “சிங்கள – பௌத்தர்கள் இன்று எதிர்கொண்டு வரும் கடுமையான அச்சுறுத்தல்கள்” என்ற தலைப்பே இலங்கையில் ஜனாதிபதிக்கும். அரசாங்கத்துக்கும் எதிராக கட்டமைக்கப்பட்டு வரும் எதிர்ப்பின் மையப் புள்ளியாக உள்ளது.
சிங்கள – பௌத்தர்கள் அல்லாத அனைவரும் ‘கள்ளத்தோணிகள்’ என வகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். அதாவது, இஸ்லாமியர்கள், இந்துக்கள் மற்றும் கத்தோலிக்கர்கள் ஆகியோர் இந்தப் பட்டியலில் வருகிறார்கள். பௌத்த மதத்தின் எதிரிகளாக சித்தரிக்கப்பட்டு வரும் ஜனாதிபதியும் மற்றும் அரசாங்கத்தின் முக்கிய புள்ளிகளும் இப்பொழுது இதில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
சிங்கள – பௌத்த மதத்தின், 2500 வருட கால சிங்கள நாகரிகத்தின், மகா சங்கத்தினரின் பரம எதிரிகள் பட்டியல் ஏற்கனவே தயாரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. தமிழ் டயஸ்போரா, இஸ்லாமிய தீவிரவாதம், NGO கள், கார்டினல் மல்கம் ரஞ்ஜித் அவர்களையும் உள்ளிட்ட திருச்சபை (Church) என இந்த பட்டியலில் பல தரப்புக்கள் சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தத் தடவை இதிலுள்ள விசேஷம் அநுரகுமார திசாநாயக்கவை உள்ளடக்கிய மாளிமா கோஷ்டியினர் சிங்கள பௌத்தர்களின் முதன்மை எதிரிகளாக சேர்க்கப்பட்டிருப்பதாகும்.
அதே வேளையில், நாமல் ராஜபக்ச, திலித் ஜயவீர, சம்பிக்க ரணவக்க, தயாசிரி ஜயசேகர, விமல் வீரவன்ச, கம்மன்பில போன்ற முன்னணி சிங்களத் தலைவர்கள் அனைவரும் மேற்படி எதிரிகளின் பட்டியலை ஆமோதிப்பவர்களாகவே இருந்து வருகிறார்கள்.
‘இலங்கை சிங்கள-பௌத்தர்களுக்கு மட்டுமே முற்றிலும் உரித்தான ஒரு நாடு வேறு எந்த கள்ளத்தோணியும் அதற்கு உரிமை கோர முடியாது என்ற பாசிச இயல்பிலான குரல்கள் இப்பொழுது வலுவாக ஒலித்து வருகின்றன.
வடக்கு கிழக்கு தொல்லியல் அமைவிடங்கள் தொடர்பான பிணக்குகளை அரசாங்கம் கையாளும் விதம், அண்மையில் திலீபனின் சிலை தொடர்பாக எழுந்த சர்ச்சை, ரோகிங்தியா அகதிகள் நெருக்கடி, முஸ்லிம் ஹஜ் யாத்திரிகர்களுக்கு அரசாங்கம் அறிவித்த விசேட சலுகைப் பொதி போன்றவற்றை சிங்கள பௌத்த தீவிரவாதிகள் இந்தக் கண்ணோட்டத்திலேயே நோக்கி வருகிறார்கள்.
“இஸ்லாமிய வங்கிகள், ஹலால் உணவு, மதரஸா பாடசாலைகள், பலதார மணம் மற்றும் அரசாங்க ஊழியர்களான முஸ்லிம்களுக்கு வெள்ளிக்கிழமை தொழுகையில் கலந்து கொள்வதற்கான சம்பளத்துடன் கூடிய லீவு……. அது தவிர, ஹஜ் யாத்திரை கனவையும் நனவாக்கிக் கொள்ளக்கூடிய வாய்ப்பு இப்பொழுது கிடைத்திருக்கிறது”.
” பௌத்தர்களாகிய எங்களுக்கு தம்பதிவ யாத்திரை இன்னமும் ஒரு கனவாகவே இருந்து வந்தாலும் கூட, இரண்டு மில்லியன் முஸ்லிம் பக்தர்களின் கனவு நனவாகியிருக்கும் மகிழ்ச்சியை பௌத்தர்களாகிய நாங்கள் பாற்சோறு உண்டு கொண்டாடுவோம்…..”
” மாளிமாவ நீடு வாழி!”
- ஒரு சிங்கள முகநூல் பதிவு
இலங்கையில் இன்று உருவாகி வரும் இந்தப் புதிய அரசியல் சூழ்நிலையில் பிரதான எதிர்க்கட்சியான SJB கடும் திரிசங்கு நிலையொன்றை எதிர்கொண்டிருக்கிறது. ‘யாரை எதற்காக எதிர்ப்பது’ என்ற விஷயமே அவர்களுக்கு இன்னமும் தெளிவாக தெரியவில்லை. பொதுவாக சஜித் பிரேமதாச போன்றவர்கள் ‘ஊழல் மற்றும் இனவாதம் என்பவற்றின் அடிப்படையிலேயே ராஜபக்சக்கள் மீது தமது எதிர்ப்பை கட்டமைத்து வந்திருக்கிறார்கள். சஜித் அணியைச் சேர்ந்த முக்கிய புள்ளிகள் பலர் பொஹட்டுவ தரப்புடன் இப்பொழுது பராமரித்து வரும் நெருக்கமான உறவின் பின்னணியில் நோக்கும் பொழுது, இனிமேல் அத்தகைய எதிர்ப்புக்களை முன்வைக்கும் தார்மீக உரிமையை அக்கட்சி இழந்துள்ளது என்றே கூற வேண்டும்.
மறுபுறம், SJB இனத்துவ தேசியவாத (Etchno – Nationalism) சுலோகங்களை கையில் எடுக்கவும் முடியாது. ஏனென்றால், ஏனைய எதிர்க்கட்சிகள் ஏற்கனவே அச்சுலோகங்களை சுவீகரித்துக் கொண்டுள்ளன.
முஜிபுர் ரஹ்மான், மரிக்கார் போன்றவர்கள் SJB யின் முதன்மை பேச்சாளர்களாக எழுச்சியடைந்திருப்பதும் அக்கட்சியின் சிங்கள வாக்கு வங்கி எதிர்கொள்ளும் ஒரு பிரதிகூலம்.
சிறுபான்மை சமூகங்களை இலக்கு வைத்து கட்டமைக்கப்பட்டு வரும் இனவாத/மதவாத பிரச்சாரங்களை இனிமேலும் எவரும் அலட்சியம் செய்ய முடியாது. ஏதேதோ காரணங்களை முன்வைத்து ஆக்ரோஷமான விதத்தில் அரசாங்கத்துக்கு எதிராக கருத்துக்களை முன்வைத்து வரும் மரிக்கார், முஜிபுர் ரஹ்மான் போன்றவர்களும், அண்மையில் உருவாக்கப்பட்ட சிறுபான்மை கட்சிகளின் கூட்டணியும் இது குறித்து மௌனம் சாதித்து வருவது பெரும் துரதிர்ஷ்டம்.
ஆங்கிலத்தில் ‘An Elephant in the Room’ என்று சொல்வார்கள். அதாவது, தாம் எதிர்கொண்டிருக்கும் மிகப் பெரிய பிரச்சினை / நெருக்கடி என்ன என்பதனை ஆட்கள் தெரிந்து வைத்திருந்த போதிலும், அது குறித்து பேசுவது சங்கட நிலையை எடுத்து வர முடியும் என்பதனால் ‘அப்படியான ஒரு பிரச்சினை இருந்து வரவில்லை’ என பாசாங்கு செய்வதனை அப்படி குறிப்பிடுகிறார்கள். SJB இப்பொழுது அந்தப் பாசாங்கில் இறங்கி, தன்னைத் தானே ஏமாற்றி வருகிறது.
- குறிப்பாக, இஸ்லாமிய தரப்பிலிருந்து இலங்கை எதிர்கொண்டு வரும் அச்சுறுத்தல்கள் குறித்து சிங்கள சமூக ஊடகங்களில் விரிவான விதத்தில் அலசப்பட்டு வருகின்றது. இது இரண்டு கூறுகளை கொண்டுள்ளது. ஒன்று ஞானசார தேரர் தொடர்ச்சியாக முன்வைத்து வந்திருக்கும் கருத்துக்கள். அதாவது வஹாபிஸ / ஸலாபிஸ தீவிரவாதிகள் இலங்கை முஸ்லிம் சமூகத்துக்குள் கணிசமான அளவில் ஊடுருவியிருக்கிறார்கள் என்றும், அடுத்து வரும் வருடங்களில் இலங்கையின் தேசிய பாதுகாப்பு எதிர்கொள்ளும் மிகப் பெரிய அச்சுறுத்தலாக அதுவே இருந்து வரும் என்றும் அவர் ஆணித்தரமாக வாதிட்டு வந்துள்ளார்.
இப்பொழுது அவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருப்பது குறித்து முஸ்லிம் சமூகம் மகிழ்ச்சியடையவோ அல்லது நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடவோ முடியாது. ஏனென்றால், அவர் விட்டுச் சென்றிருக்கும் பணியை – இஸ்லாமோபோபியா பிரச்சாரத்தை – அவரிலும் பார்க்க தீவிரமான விதத்தில் முன்னெடுத்துச் செல்வதற்கு சம்பிக்க ரணவக்க மற்றும் சிங்கள ராவய அமைப்பின் பிரச்சார செயலாளர் பிரபாத் மதுபாஷண போன்றவர்கள் முன் வந்திருக்கிறார்கள். அக்மீமன தயாரத்ன தேரர் தலைமையிலான சிங்கள ராவய அமைப்பு இஸ்ரேலுடன் மிக நெருக்கமான தொடர்புகளை பராமரித்து வரும் விடயத்தையும் இங்கு சுட்டிக் காட்ட வேண்டும்.
அடுத்தது சிங்கள மக்களை கடும் பீதியடையச் செய்யும் விதத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்டு வரும் முஸ்லிம்களின் சனத்தொகைப் பெருக்கம் குறித்த மிகைப்படுத்தப்பட்ட கூற்றுக்கள். இந்தப் பிரச்சாரங்கள் அடுத்து வரும் வருடங்களில் மேலும் தீவிரப்படுத்தப்பட்டு, சமூகங்களுக்கிடையில் கடும் கொந்தளிப்பு நிலைமைகள் தோன்றக் கூடிய சாத்தியப்பாடுகள் அதிகம் தென்படுகின்றன.
ஜனாதிபதியின் இரண்டாண்டு பதவிக் கால நிறைவு தினத்தன்று எழுதப்பட்ட சிங்கள முகநூல் பதிவுகளில் ஒன்று இது:- “ஒரு தவறு நேர்ந்தால் அதனை ஏற்றுக் கொள்ளும் அளவுக்கு மனப்பக்குவம் இல்லாத தலைக்கனம்………. மற்றவர்களை பார்த்து அதீத பொறாமை……. மித மிஞ்சிய அளவிலான பேராசை…………… அளவு மீறிய தியாக உணர்வு……. இவையெல்லாம் பெரும்பாலான சிங்களவர்களின் பிறவிக் குணாதிசயங்கள்”.
“அதன் விளைவாக, 2015 இல் ஏற்பட்ட யஹபாலனய மாற்றத்தையடுத்து நாடு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழிவுப் பாதையில் சென்று கொண்டிருந்தது. இன்றைய தினம் அதற்கு கடைசி ஆணி அடிக்கப்பட்ட நாள்……………… அந்நிய மதத்தவர்களிடம், அந்திய இனத்தவர்களிடம் ஆட்சி அதிகாரத்தை ஒப்படைத்து விட்டு சிங்களவர்களாகிய நாங்கள் வெறுமனே அப்பாவி பார்வையாளர்களாக நின்று கொண்டிருக்கிறோம்”.
அடுத்து வரும் மூன்று வருடங்கள் சமூக மற்றும் அரசியல் களங்களில் பதற்றம் சூழ்ந்த (Eventful) ஒரு கால கட்டமாக இருந்து வரப் போகிறது என்பதில் எவ்வித சந்தேகமுமில்லை. பௌத்தர்களுக்கும், இந்துக்களுக்குமிடையில் முரண்பாடுகள் நிலவி வரும் வெடுக்குநாரிமலை, தையிட்டி போன்ற சமயத் தலங்கள், கன்னியா மற்றும் முல்லைத்தீவு போன்ற சர்ச்சைக்குரிய தொல்லியல் அமைவிடங்கள் போன்றவற்றை மையமாகக் கொண்டு தென்னிலங்கையிலிருந்து திட்டமிட்ட விதத்தில் அனுப்பி வைக்கப்படும் குழுக்களுக்கும், உள்ளூர் சமூகங்களுக்குமிடையில் மோதல்கள் (Confrontations) தோன்றுவதற்கான வாய்ப்புக்கள் காணப்படுகின்றன.
அதேபோல கிழக்கில் மட்டக்களப்பு மயிலத்தமடு மேய்ச்சல் தரை பிரச்சினை மற்றும் சிங்கள- தமிழ் – முஸ்லிம் விவசாயிகளுக்கிடையிலான காணித் தகராறுகள் போன்ற பதற்றத்தை தூண்டக் கூடிய பல காரணிகள் (Flash Points) இருந்து வருகின்றன.
அண்மையில் திலீபனின் சிலை விவகாரம் தொடர்பாக பொஹட்டுவ ஆதரவு யூடியூபர் ஒருவரும், வெடுக்குநாரிமலை பிணக்கு தொடர்பாக சர்வ ஜனபலய கட்சியின் ஊடகப் பேச்சாளரும் தெரிவித்த கடும் இனவாத தொனியிலான கருத்துக்கள் மக்களை வன்முறைக்குத் தூண்டுவதை நோக்கமாகக் கொண்டவை. அடுத்து வரும் மாதங்களில் நிலைமை மேலும் தீவிரமடைய முடியும்.
குறிப்பாக, இத்தகைய சர்ச்சைக்குரிய விடயங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு ‘வன்முறை வெடிக்க முடியுமா’ என்ற கேள்வியிலும் பார்க்க, ‘எப்போது வன்முறை வெடிக்கப் போகிறது’ என்ற கேள்வியையே (Matter of Time ) இப்பொழுது நாங்கள் எழுப்ப வேண்டியிருக்கிறது.
அரசாங்கத்துக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதற்கென மக்களை உடனடியாக அணிதிரட்டி, பரவலான விதத்திலான ஆர்ப்பாட்டங்களை நிகழ்த்தக் கூடிய வாய்ப்புக்கள் இப்பொழுது மிகக் குறைவு. வீதியில் இறங்கிப் போராடும் அளவுக்கு மக்களுக்கு அரசாங்கத்தின் மீது கடும் அதிருப்தி நிலவி வருவதாகவும் தெரியவில்லை. எனவே, சாதாரண மக்களின் உணர்வுகளை எளிதில் தூண்டக் கூடிய இனம் மற்றும் மதம் சார்ந்த சர்ச்சைகளை கிளப்பி, அரசாங்கத்துக்கு நெருக்கடியை ஏற்படுத்துவதே எதிர் தரப்பின் கையில் இப்பொழுது இருந்து வரும் ஒரேயொரு துருப்புச் சீட்டு.
இவ்விதம் இனங்களுக்கிடையில் பதற்ற நிலைமைகளை உருவாக்க முயலும் சக்திகளை – குறிப்பாக தீவிரவாத நிலைப்பாட்டில் இருந்து வரும் பிக்குகளை – அரசாங்கம் எவ்வாறு கையாளப் போகிறது என்பதை பொறுத்திருந்து தான் பார்க்க வேண்டும்.
இத்தாகந்தே சத்தாதிஸ்ஸ, அக்மீமன தயரத்ன, பலங்கொட கசப்ப போன்ற கடும் போக்கு பிக்குகள் மற்றும் விமல் வீரவன்ச, உதய கம்மன்பில போன்ற அரசியல்வாதிகளை உள்ளிட்ட சிங்கள-பௌத்த தீவிரவாத சக்திகள் ஜனாதிபதிக்கு கடுமையான எச்சரிக்கைகளை விடுத்து வருவதுடன், மிரட்டல் தொனியிலான கோரிக்கைளையும் அவரிடம் முன்வைத்து வருகிறார்கள்.
இலங்கை அனைத்து இனத்தவர்களையும், அனைத்து மதத்தவர்களையும் அரவணைக்கும் ஒரு ஜனநாயக நாடு (Inclusive Democracy) என்ற நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக இருந்து வருகிறார் அநுரகுமார திசாநாயக்க. இந்தப் பின்னணியில், கடும் இனவாதிகளின், மத வெறியர்களின் மிரட்டல்களுக்கு எந்தக் காரணம் கொண்டும் அடிபணிய மறுத்து வரும் அவருக்கு குறிப்பாக சிறுபான்மை சமூகங்களின் வலுவான தார்மீக அதரவு தேவைப்படும் ஒரு நிர்ணயகரமான வரலாற்றுத் தருணமாக இது இருந்து வருகிறது.
